Verslagje van survivel in De Knipe - Nog 343 dagen

Zou survivelen wat zijn als voorbereiding voor de HT? Even testen dan....

Een aantal maanden geleden vroeg vriend Paul (inmiddels vraag ik me af of het wel een echte vriend is ;-) of we met onze jaarclub uit de studietijd mee wilden doen met de ouder-kind run bij de survivelrun in De Knipe vlak bij Heerenveen. Hij had dat al een aantal keren eerder geprobeerd en ik kon het steeds weer afhouden. Beetje banjeren in de vieze modder, mij niet gezien.

Helaas vroeg hij het deze keer in het bijzijn van mijn mijn dochters dus ik vroeg: "Willen jullie hier aan meedoen?" De jongste van 13 vroeg meteen of ik gek geworden was maar de oudste was helaas meteen erg enthousiast.

"Ja, heel erg leuk!" riep ze. Nou, dat heeft ze geweten. En ik ook. Want als je zoiets doe moet je het toch meteen goed goed doen dacht ik. "Heb je dat dan ook voor echte kerels en niet alleen voor kinderen?" Nou dat zag Paul wel zitten. Hij zou dit jaar voor het eerst meedoen aan de 7 km recreantenloop en ik mocht samen met zijn trainingsgroepje wel even meedoen. Recreantenloop, dat had ik goed gehoord. Nou, er was weinig recreatiefs aan.

De juiste voorbereiding

Op vrijdag vertrokken we naar De Knipe om op zaterdag uitgerust aan de ouder-kindrun te beginnen.

Het Porca Amuseria '85 survivel team

Het weer bleek ondanks alle slechte voorspellingen prachtig en om half 3 mochten we dan in de klasse van 8-88 van start. Onder een netje door, over een paar buisjes heen, weer een netje en dan de sloot in naar de eerste grote hindernis; autobanden op en een balk over weer het water in.

 Daarna de akker in en rennen maar. "Het is alleen maar rennen" hoor ik Laura nog klagen. Hier en daar een meer of minder pittige hindernis en maar doorgaan. Dan wordt 5 km een heel eind.

Kom op meisje...

Uiteindelijk na een grote combinatiehindernis de finishwaterbak in gegleden. Erg leuk. Vooral het samen met je kind bezig zijn.

Ben erg trots op de jonge dame. Wat een bikkel.

Ook de rest van de groep. Petje af. Vooral voor Louis en Thijs die van af de start als een speer vandoor gingen en uiteindelijk met 1:13:24 en 1:13:33 124e en 128e werden. Laura en ik finishten nog net onder de 1:20 en werden kwamen terecht op plaats 195 en 201. Rond de 1:25 en op plaats 254, 255, 256 kwamen Willem, Steven en Paul door de buis om de koeienbel een klap te geven. Allemaal het rode polsbandje nog om dus elke hindernis met goed gevolg genomen. Klasse. In totaal deden er zo'n 650 deelnemers mee waarvan er +/- 40 niet gefinisht zijn. Uiteindelijk heel erg leuk om te doen en zeker voor herhaling vatbaar. Nu nog de andere Porca's overhalen.

Of dat voor het 2e deel de volgende dag ook van  toepassing is? Hier moet ik nog even over nadenken. Zaterdag had ik al een aantal dingen gezien en gedaan die aangaven dat dit geen "walk in the park" zou worden. Paul had het afgelopen jaar al hard getraind en z'n trainingsmaatjes stonden al te wachten. Deze keer wat vroeger op de dag. We werden wakker met de regendruppels op het dak en dat ging de hele ochtend door. Paul en Janny hadden een heerlijk ontbijt geregeld en langzaam steeg de wedstrijdspanning. Op weg naar het startterrein kwamen we al een aantal wedstrijddeelnemers tegen die er erg afgepeigerd uit zagen. Een dame nam soepel een hindernis en op het startterrein ging ze vrolijk voor een 2e rondje. Buienradar gaf aan dat er rond onze starttijd een opening kwam dus daar hield ik me maar aan vast en inderdaad, om 12 uur werd het droog en om tien over twaalf van start.

In het begin de zelfde route als de dag ervoor.

Even de stijfheid uit de benen lopen tot we bij de eerste serieuze hindernis komen.

Ze noemen het apenhang

... en dat doe je dan even zo'n meter of 25 bergop. Lukte redelijk en op het eind zelfs een redelijk ritme te pakken. Alsof het een voorbode was voor wat nog komen gaat....Een zaagtandje of 2. Touwtje op balkje over, 2 touwlussen af om weer over een balkje te rollen.

Helaas, touwtje op lukte nog wel maar dat was het dan, dag rood polsbandje. Dit vergde toch net iets meer techniek dan ik in huis heb. Paul kwam nog wel de eerste balk over en de tweede balk onderdoor maar toen moest ook hij zijn verlies nemen. We lieten ons niet kisten en gingen gewoon door. Dan maar zonder bandje.

   Daar hang je dan....

Onderweg kom ik ook nog even de dame tegen die haar 2e rondje aan het doen is. Fris als een gympie. Help haar natuurlijk met liefde in het reddingvest voor het kanoën. "Die is nie goed!!" dacht ik alleen maar. Bovenmenselijk.

Toch nog kleine roeitraining op zondag

Helaas waren er voor ons nog 2 hindernissen die te ingewikkeld/zwaar maar de meeste uitdagingen konden we aan ook al verwierf Paul onderweg de geuzennaam "Duikboot Paultje" door niet een, niet 2 maar 3 keer uit een hindernis te kukelen.

Maar wat een doorzetter. Petje af.

Erg moe en erg voldaan konden we na 2 uur de finishbuis door.

 

Laat me dan maar met rust. Of ik het nog een keer ga doen? Durf ik nu nog niet te zeggen.

Bedankt, Paul..En bedankt organisatie en vrijwilligers van de De Knipe Yn Tou

Kan nauwelijks lopen van de spierpijn maar lijkt me toch wel leuk om dat bandje te houden. In elk geval ga ik het niet doen zonder wat techniektraining vooraf. Beetje hardlopen inbouwen in de opbouw naar m'n 10e HT ;-) dan maar? Volgende week eerst maar eens de Kaagrace roeien. Weet ik tenminste wat me te doen staat.